شب های بیمار...

ز من میگریزی سرابی مگر

به کامم نگردی شرابی مگر

تا کی ز پی ات گردم به جهان

تا کی ز غمت نالد دل و جااان

نتابی به بختم گرم اختری

نمانی به شامم شهابی مگر

تاکی تو زنی آتش به نهااانم....

پریزاد قصه های منی سبب ساز غصه های منی

در خیالم شب هااااا بینمت چون رویاااااا

ندیدم در آدمی و پری

کسی همرنگت به جلوه گری

خرامان بر من چو میگذری

بگیری کاش از دلم خبری...

---

پ ن :با صدای تو ام آرزوست.

شب های بیمار......

- اینجا روزا کش میاد.

اره. تو این فصل ده و نیم شب میشه و سه روشن میشه. شبش کوتاهه.

- منظورم این نبود. (با تلخ ترین لبخند ممکن!)

پی نوشت: حتی کسی حرفمم نمیفهمه...

شب های بیمار......

Alvy Singer : I feel that life is divided into the horrible and the miserable. That's the two categories. The horrible are like, I don't know, terminal cases, you know, and blind people, crippled. I don't know how they get through life. It's amazing to me. And the miserable is everyone else. So you should be thankful that you're miserable, because that's very lucky, to be miserable.

شب های بیمار......

به سينه مي زندم سر، دلي كه كرده هوايتدلي كه كرده هواي كرشمههاي صدايت نه يوسفم، نه سياوش، به نفس كشتن و پرهيزكه آورد دلم اي دوست! تاب وسوسههايتترا ز جرگهي انبوه خاطرات قديميبرون كشيدهام و دل نهادهام به صفايت تو سخت و دير به دست آمدي مرا و عجب نيستنميكنم اگر اي دوست، سهل و زود ، رهايت گره به كار شب های بیمار......

هركي آخرش ميره دنبال بازي خودش. ولي تلخه. تلخ... نميخواستم خيلي چيزا از بين بره. تا وقتي هم كه بودم به اندازه خودم تلاش كردم واسه حفظشون. نميخواستم هركي بمونه وحوض خودش. نميخواستم ته همه اون باهم بودنا و خوشگذرونيها و خندههامون، كون خيار باشه. عزادارم واسه از دست رفتنشون! نميخواستم خيلي چيزا حتي شب های بیمار......

Denn ich weiß nicht wie du lachst
Ich weiß nicht wie du weinst
Wie du riechst
Wie du sprichst

Für mich bist du aus Gold

immer noch, immer

شب های بیمار......